que vuelvan a importar los blogs

  • Enlaces

    He encontrado el enlace a una de las webs que colg? mi manifiesto sobre el d?a sin m?sica. Recordadme que tengo que hacer una lista de enlaces. D?a sin m?sica Ya sab?is que me gusta mucho esto de las playlist y los Top 5 (aunque ?ltimamente no haya a?adido ninguna por aqu?). El caso es que mi locutor de freeform radio favorito, John de la KEXP de Seattle, tiene aqu? sus Top 5 de cosas como «Things To Do In Your Car» o «Reality TV Show Ideas I Have». No le teng?is en cuenta lo fea que es la web y leedle un poco. O mejor escuchadle un poco.

  • Belén Gopegui. Acerca de los no vacantes

    El farero se pregunta cómo llenar la soledad, su soledad de siempre, de pasión transparente, «inmenso abrazo; El sol, el mar, La oscuridad, la estepa, El hombre y su deseo, La airada muchedumbre, ¿Qué son sino tú misma?» La figura silenciosa ha de elegir entre lo esperado y lo vivido, la realidad y la memoria, el viaje o la estancia. El abandono, la prisión, la vacancia, la disponibilidad.

    Belén Gopegui, en su cuarta novela -‘Lo Real’- plantea el reto de la opción. Hay destinos que te suceden pero también decisiones que invierten el funcionamiento de las cosas.

    Tú has hablado de lo que Carmen Martín Gaite no era, de lo que Edmundo Gómez Risco -protagonista de ‘Lo Real’- no quería ser. Sobre ti, ¿decidiste antes lo que no debías ser?
    No de manera general. Es el trabajo y la experiencia lo que te va colocando en situaciones en las que hay que decir sí o no. Como novelista, ahora, sí hay algunas cosas que no quiero hacer. No quiero jugar a que me parece bien seguir difundiendo los estereotipos de la adolescencia, seguir contando que hay un mundo separado de la vida en donde los contornos están siempre redondeados, no quiero resignarme a la repetición, el tópico, la cursilería, ni escribir lo que me dictan. Creo que he apostado por decir que no me lo creo, que no me creo la retórica sagrada de la literatura, que prefiero los libros en donde no se envuelve con lazos cualquier tema que se trate sino que se muestra por dentro y por fuera, como si se trata del manual de instrucciones de algún aparato.

    Recorrer de tu primera a la cuarta novela, es como si realmente se discurriera hacia lo real. Como si poco a poco te despojaras de las ideas y los sentimientos expresados más en bruto y buscaras un refinamiento a través de los hechos más reales, de las circunstancias de los personajes. ¿Crees que exagero o se podría ver algo parecido?
    Sí, estoy de acuerdo. En mis dos primeros libros también trataba de mostrar los mecanismos, pero aún pensaba que podía edificarse una realidad en el lenguaje, una realidad separada de las cosas. Ahora ya no lo pienso.

    Curiosamente, ‘La Realidad y el Deseo’ se asoma tanto a ‘La Escala de los Mapas’ como a ‘Lo Real’. ¿Es simbólico?, ¿tiene el libro de Cernuda algún significado especial para ti?
    Yo me formé leyendo poesía antes de pasar a la novela. Y ‘La Realidad y el Deseo’ fue un libro muy importante, es un libro muy importante que condensa una actitud ante el mundo. En ‘La Escala de los Mapas’ el personaje se dejaba invadir por esa actitud, en ‘Lo Real’ el personaje discute con ella, opone a un argumento otro argumento, y creo que al final llega a una síntesis menos idealista y, en este sentido, más optimista.

    Me gusta mucho la importancia de las profesiones -más bien vocaciones- en tus personajes. El geógrafo Sergio Prim, el teatro para Sandra y Simón Cátero, o el esfuerzo de Irene y Edmundo, que son periodistas, por desengancharse de la realidad que estriñe a los otros. Sé que las profesiones no son lo importante, no tanto como las acciones, pero cala mucho en ellos. ¿Cómo surgen estos entornos, de dónde vienen?
    En cada novela vienen de un sitio. En el caso de Sergio Prim, puesto que era un personaje que se debatía con la idea del espacio, me parecía lógico que le interesara la geografía y bueno, así en cada historia. Estoy de acuerdo con lo que dices de las acciones, pero al fin y al cabo la profesión determina un porcentaje muy alto de las acciones que vamos a llevar a cabo en la vida. Por eso desconfío un poco de las novelas que resuelven la profesión del personaje en dos líneas, como si el trabajo fuera lo de menos, como si lo más importante fuese la vida que está al otro lado, en las fantasías que se tienen fuera del trabajo. El trabajo que hacemos construye también nuestras fantasías, creo que por eso Edmundo decide enfrentarse a la obligación de vender a otros su vida.

    Has estado muy cerca de Carmen Martín Gaite, ¿cómo fue vuestra relación?, ¿qué aprendiste, de ella? O ¿qué te ha enseñado?
    De Carmen Martín Gaite aprendí muchas cosas, sobre todo rigor a la hora de trabajar y también a la hora de vivir. Era de las pocas personas con que podías
    Hablar de lo que habías leído y no para de decir «me ha gustado o no me ha gustado» sino comentar la estructura de los libros, qué cuentan, por qué lo cuentan. Pero no se puede resumir una relación en pocas palabras. Las relaciones nos hacen. Y cada vez que me preguntan lo que más pienso es: ojalá no su hubiera muerto tan pronto.

    La música es algo muy poco presente en tu literatura. Quizás porque la música sí es demasiado importante para mí, y me cuesta eludirla, tengo curiosidad por preguntarte si significa algo para ti.
    La narración es un discurso. La música, aunque sé que esto sería refutado por muchas personas, no es un discurso. El lenguaje exige un cierto acuerdo común, a las notas podemos darles un significado, pero no nos hemos puesto de acuerdo en común sobre el significado de las notas. Por eso me resulta difícil narrar con ella.

    Que se hiciera una película basada en ‘La Conquista del Aire’ -‘Las Razones de mis Amigos’-, ¿es algo que casi se te ha olvidado ya, o ha significado?
    El cambio de título me permitió distanciarme del proyecto, aun cuando participara informalmente y lo apoyara. Me alegró que se hiciera, me alegró que parte de los materiales de la novela pudieran alcanzar mayor difusión gracias a la película. Pero, de algún modo, la película pertenece al equipo que la hizo.

    Una amiga acaba de sacar un disco, se titula ‘Cuando termines con todo habrá terminado contigo’. Suele ser la respuesta de su padre cuando ella le dice cosas como ‘me pondré a estudiar los exámenes cuando acabe con la grabación del disco’, o ‘volveré a llevar una vida normal, a comer y a dormir bien, cuando haya terminado de maquetar el fanzine’. Lógicamente, un disco sucede a otro, un artículo a otro y a este número del fanzine el siguiente. ¿Qué piensas de esto? Y, ¿qué haces?, ¿qué vas a hacer?
    Ahora estoy preguntándome si tiene sentido hacer tantas entrevistas, tantas presentaciones. Nunca me había ocurrido esto, tampoco es que sean muchísimas, pero sí en relación a los anteriores libros. Creo que tiene sentido que los escritores y escritoras intervengamos en la vida pública, pero no estoy segura de cuál sea la mejor manera de hacerlo.
    Por lo demás, detrás de esta novela escribiré otra o no lo haré, supongo que lo normal es que lo haga, aunque a veces me gustaría cambiar de género y de profesión, o al menos escribir en condiciones diferentes. Sigo dando vueltas, como ese disco que dices.

    Elena Cabrera. 2003.

  • Noches de todo

    Tengo sueño en los ojos y revoltillo en el estómago. Ojalá el vino no llevara alcohol, ¡qué asco le tengo al frasco! (cuando lo veo vacío). Menos mal, como dice ese mismo tango escrito por Antonio Bartrina y que tan bien canta Psico, «Bebo no porque quiera olvidar, bebo por el placer de tomar» ya que «si mi vida es una curda estruendosa, no es mi culpa que no sea melodiosa». Ayer salí algo tarde de la oficina y Mamen y yo nos dirigimos a casa de Fran, donde un jamón estaba siendo cortado y unas verduritas y un seitán salteados en el estreno de una parrilla. Comimos, bebimos, nos reímos y hasta lloramos un poquito, como ocurre siempre que nos juntamos. A ver, que recuento: Fran, Sly T, La Noe, Sandragqueen, Psicosis Gonzales (no es un apodo, era ELLA, el mismo Norberto Di Giorno en persona), Pablo Patilla, el Aldo, Mamen y el Javi. Es decir: un completo. Nos queremos reunir aposta y no lo conseguimos, eso seguro. En el equipo de música: los tangos de Psicosis, las nuevas canciones de Fran (la nueva, novísima, con letra de Silvia: ¡UN HIT!) y un descubrimiento de Padilla: una cantante francesa, tremenda, de nombre Barbara, arrastrada, severa, emocionante. En la televisión, Kylie, Gran Hermano, telediario. En mis manos y en mi boca: los Cuadernos de Todo de Carmen Martín Gaite.

  • Psicosis de amigo

    Nada, que aquí a mi lado tengo media docena de rosas para regalárselas esta noche a Psicosis Gonzáles, perdón, Norberto Di Giorno, que cierra esta tanda del espectáculo tanguista en el María Pandora. Como a Aldo le da vergüenza ir por ahí con las flores, nos quedamos sin cenar y hacemos tiempo en la oficina, mientras me releo la LSSI y me doy cuenta que vaya una preparación tan poco romántica para lo que nos espera esta noche. Noches intensas, las de esta semana. Porque ayer fuimos a ver a Los Labios Ardientes y casi reboso de la emoción. Después, un buen rato de petardeo moderado en la fiesta del décimo aniversario de Vanidad. Llegué (llegamos: Mamen, Aldo, Fernando Vacas de Flow, Ana Sanabia, Julio Ruiz) tarde al concierto de Ciëlo. Cocó estaba increíble, de todas formas. Mario no tocó con él. Encuentros curiosos (la primera novia de mi segundo novio, a la cual no ve´ia desde el instituto), Pas, Ramiro y Elena, Fede Serra, Javier Mendoza…

  • Más sobre la burla negra (ADEGA)

    A associaçom ecologista galega que leva trinta anos em activo necessita dinheiro para continuar as suas accioes directas contra os verquidos do Prestige. Lembra que o apoio economico aos marinheir@s e mariscador@s e ao movimento ecologista de base som compat?veis. Especialmente se por estares fora, por morares longe da costa ou por outro impedimento nom podes unir-te aos grupos que trabalhan limpando as praias, eis umha maneira pratica de contribuir a combater este gravissimo atentado contra a economia e o ecosistema do nosso pais. [+] Se quixeres ingressar-lhes dinheiro -nom importa a quantidade, o que podas-: Caixa Galicia n? de conta 2091/0348/11/3040010981 Copiei e colei o n? de conta da página web de Adega. De todos os jeitos -por simples hábito saud?vel- quando fordes ingressar, a persoa do banco que vos atenda, que vos confirme que o n? ? correcto e que esté a nome da associaçom. Sempre se pode errar numha cifra. [+] Se te quixeres fazer socio/a  [+] Se queres sumar-te aos grupos de voluntarios chama a este telefone e informa-te: 680 420 807 [+]

    Texto extraido da páxina de ADEGA: Victorias para lembrar Temos que resaltar o feito de que non hai vertidos radioactivos diante das costas de Galiza, que non hai ningunha central nuclear en Galiza, que a industrialización irracional que supuxo a deterioración da Ría de Pontevedra conseguiuse que non se reproducise noutras rias e rios, que o encoro do Sela non foi construido, que os encoros do Navia non foron construidos, que o terceiro encoro do Eume foi paralizado e as fragas do Eume son hoxe un Parque Natural, ou que Baldaio, que estaba privatizado e iniciada a súa degradacion ecolóxica, hoxe volva a ser un espazo público a protexer, pasando a formar parte da Rede Natura 2000. Son éstes algúns dos éxitos consolidados do ecoloxismo galego.

  • Peticiones

    ¿Ningún comentario sobre «Ayer parecías…» en el TOS 3? ¿Ningún comentario sobre la fiesta siniestra en el local del Croma? ¿Sobre el concierto de Migala? Me decepcionáis…. ay. Como castigo, os ha tocado a todos ir a comprar el calendario de Juan Berrio (14 euros) que es tan bonito o más que el del año pasado. Ayer tuve una tarde cartunista antes de ir al concierto de Migala. Junto a Juanjo el Rápido (claro!) y Márian teíamos a Manolo Hidalgo (recomiendo su álbum en Sins entido!!). Y por la librería pasaron Sandra Uve (qué grande), Miguel B. Núñez y unos cuantos más. El infaltable editor Christian Osuna también llegó, producto de la invocación. Sandra anda estos días por aquí porque programa, junto a Pedro Calleja, Cinemad. Es una pena que pase desapercibido, parece también que están teniendo problemas con la sala (Taboo, en San Vicente Ferrer). Una cosa buena: dentro de la sección (a concurso) de cortometrajes está seleccionado el último que han hecho Isabel y Mariano de Lost Balance, La Cara de la Virgen (el primero fue Besapies). Lo pasan mañaana viernes a partir de las 8 y ellos vendrán.

  • Semanita

    ¡Qué frío! Felipe se queja de que no escribo, mientras yo protesto por el poco tiempo que tengo para todo. He llegado a la oficina y con Ernesto en su cubil y Telefon Tel Aviv en mis altavoces, exceptuando el ruido de «una lijadora» proviniente de la siempre resquebrajada Plaza de Callao, todo está bastante tranquilo. No todo: comienza a sonar el telefonillo… Creo que hacía años que no hablaba tanto rato sin parar como ayer. Una empresa de estudios sociológicos al que le han encargado parte de la investigación para un Libro Blanco de la Cultura. ¡Dos horas y media! Le expliqué mis teorías que relacionan el cómic con el postrock (Adrian Tomine y Piano Magic están en el mismo barco), o el postrock con la música contemporánea, le contécla historia del FIB, de los fanzines, de los sellos, de las distribuidoras…

    Agenda: 19:30 en Panta Rhei. Juan Berrio presenta (y vende) su magnífico calendario anual (¿lo hab?is visto en mi salón?).

    21:00 en Arena. Migala en concierto. Con visuales de Croma 1, Nacho R. Piedra.

  • La Burla Negra

    Dibujo de Jano: Plataforma contra a Burla Negra Convocatoria ós medios para o acto de protesta Marea Gaiteira Venres 6 de decembro, a partir das 12,00. Saída da estación de Tren. O traxecto remata na Quintana A plataforma chamaá mobilización de toda a sociedade MAREA NEGRA GAITEIRA EN COMPOSTELA A Plataforma contra a Burla Negra encherá de música Compostela nunha marea Gaiteira para a que xa están convocados gran parte dos músicos e bandas de gaitas do país. Xurxo Souto, Susana Seivane, Berroguetto, Mercedes Peón, entre outros, percorrerán o traxecto entre a estación de tren ata a praza da Quintana nun acto de «contra-investidura», segundo aclarou algún dos organizadores. Coa música como arma, coas gaitas, cos tambores e mesmo con «calquera cousa que meta ruido», aclarou Xurxo Souto, «queremos xunta-las gaitas en contra do goberno e como berro unánime de alerta «. O actor Miguel de Lira, que se unirá con outros actores.

    Marea Gaiteira destacou a total «ausencia de goberno». Dende a Plataforma quere transmitirse a consternación e a indignación ante a total ausencia de coordinación e denunciar unha vez máis a sistemática ocultación de información. «Se gastaran tanto esforzo en intentar oculta-la realidade como en soluciona-las cousas non estariamos como estamos», afirmaba onte a actriz Patricia Vázquez. Chamamento á colaboración A organización da Marea Gaiteira quere facer un chamamento xeral a asociacións, grupos de gaitas, colectivos culturais, extendendo a convocatoria para conseguir que a Marea Gaiteira se faga notar e tomar unha vez máis, como na manifestación do domingo, as rías da capital, esta vez coa música e o humor como berro pola liberdade de expresión. Noutra orde de cousas, a recen constituida coordenadora da Plataforma contra a Burla Negra quere incidir na importancia vital de que o pobo galego non cale ante o desastre, para que manteían os azos e o berro do Domingo 1 en Compostela e non consintan «que lle rouben a dignidade». Nesta li?a saudan o valor enorme dos mariñeiros da rúa de Arousa para se faceren á mar e se unen a súa sensación de indefensión ante a inaptitude da administración. PARA MÁIS INFORMACIÓN OU PARA CALQUERA CONSULTA: PRENSA: 630-753448 VOCEIROS: PATRICIA VÁZQUEZ: 639-160410 XURXO SOUTO: 981-209462 ******************************************************

    The following text, unfortunately, is old news. Out of 15 registered black tides worldwide, Galicia has suffered 7. We are sick of this constant attack on our natural resources and demand international awareness, immediate economic compensation and call for your solidarity as a citizen of this small planet. Our very future as a people is seriously threatened by the Prestige oil spill. Misery awaits. Let it be known that Galicians are fed up. By distributing this e-mail, you can help Galician sea workers to get fair and quick compensations, to claim for appropriate inspections of sea-faring vessels and to provoke enforcement of international shipping laws. Should it is not the case, this ecological disaster will be worthless again. – – – Galicia is a country that nobody knows exactly where it is or what their citizens think of or do. And nobody cares. Galicia-s shoreline is the main source of a wide variety of shellfish, from scallops and mussels to exotic delicacies such as Percebes (goose barnacles) and spider crabs, vital to the Galician depressed economy. In a remote green corner at the end of the world, in the north-west corner of Europe-s Iberian Peninsula, everything seems to be fine if there is fish and seafood enough to be syphoned and served at famous and expensive restaurants worldwide. Galician inhabitants are very hard workers but they are not definitely lucky people. No noise was ever made from there or it was not loud enough to be heard clearly outside there. Emmigration has been the silent answer for years. Galician people are currently spread all across the world in a similar proportion to Irish. Nobody worried about it. Galicia-s coast is already depopulated because of poverty and a prolonged fishing crisis. Ten years ago the Aegean Sea leaked oil in the area. Most of the fishermen affected are still waiting for compensations. In an area where all businesses are linked to sea resources many other people will never be paid because they were not registered as fishermen or shipowners. A 26-year-old oil tanker broke in two and started and sank off Galician coast yesterday, threatening an environmental disaster. Should the Prestige spill its entire cargo of 21 million gallons of oil, a far great disaster threatens, on double the scale of the 1989 Exxon Valdez episode in Alaska, still considered the world-s worst environmental oil spill. The Exxon Valdez lost 11 million gallons. The Exxon Valdez clean-up effort cost $2.1bn (?1.3bn) and some Alaskan beaches are still oiled. It took 10,000 workers, 1,000 boats and 100 planes and helicopters. Hundreds of thousands of seabirds, bald eagles and otters were killed as well as up to 22 killer whales. The clean-up costs will fall under the remit of the International Maritime Organisation-s Civil Liability Convention of 1975. Under this, the ship-owner has strict liability for a tanker spill but it is capped, currently to a maximum of $80m. The maximum combined compensation from both CLC and the International Oil Pollution Compensation Fund, financed by the receivers of oil, is $180m. The number of ships flying flags of convenience have increased significantly to avoid ultimate responsibility for environmental and economic damages. Prestige was a ship registered in the Bahamas, owned by a Liberian company, managed by Greek administrators, chartered by a Swiss-based Russian oil trader and sailed under the command of a Greek captain with an Asian crew. Similar accidents had happened before in the area, but all of them were quickly forgotten. By distributing this e-mail, you can help Galician sea workers to get fair and quick compensations, to claim for appropriate inspections of sea-faring vessels and to provoke enforcement of international shipping laws. Should it is not the case, this ecological disaster will be worthless again. **********************************************************

    Nuevos núcleos de acción.

  • Noelia Napole?n

    Noelia Terrón, al cumplir a?os, se ha convertido en Napole?n.